Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
GİZLİLİK İLKESİ
GOOGLE HİZMET KOŞULLARINI KABUL EDİYORUM HESABIMI OLUŞTUR
AT&T HÜKÜM VE KOŞULLARINI KABUL EDİYORUM
GOOGLE HİZMET KOŞULLARINI KABUL EDİYORUM
EVET, OKUDUM VE KABUL EDİYORUM
GOOGLE GİZLİLİK İLKESİNİ...
BUNLARI KABUL EDİYORUM:
KABUL ET VE HESAP OLUŞTUR
HEMEN ÜYE OL
HESABIMI OLUŞTUR
GÖNDER
KABUL ET
GERÇEK DÜNYA...
DURAKLAT
DİJİTAL DÜNYA...
KABUL EDİYORUM
SAĞLIK SİGORTANIZDA ARTIŞ
İNTERNET DOKTORU
1) Aşağıdaki hususları kabul edersiniz:
İnternet'i, bir iletişim bağlantısını veya bir uygulamayı her kullanışımızda
epey uzun hüküm ve koşulları kabul ediyoruz.
Ama tam olarak neye razı oluyoruz?
Çocuklar! Yardımınız lazım!
Bu devlet yetkilileri beni kaçıracaklar!
-Ne? -Saçmalık oğlum!
iTunes'un hüküm ve koşullarını kabul ettiğim içinmiş!
Son güncellemede hüküm ve koşullar ne diyordu ki?
-Bilmem! Okumadım ki. -Okumadın mı?
Her seferde kim okur ki o kadar uzun şeyi?
Ben okuyorum.
Anlaşmayı kaç kişinin okuduğunu Apple anlayabiliyor mu?
Kabul ettiklerini belirtmeleri gerek. Okuyup okumadıklarını bilemeyiz.
Basit bir dilde yazıp kısa tutuyoruz.
Bir kullanıcı sözleşmesini itici yapmak istesem
küçük ve düz harflerden oluşan bir font seçerim
ve her harfi büyük yaparım, zira böyle olunca
karşınıza kelimeler ve boşluklardan ziyade yazıdan bir duvar çıkıyor.
Dünyada hiç kimse hüküm ve koşulları okumamıştır, hiç kimse!
Onları yazan avukatlar bile böyle yazıyorlar.
Bir siteye girdiğinizde hizmet koşulları altında
belirtilen kurallar olur, sonra da gizlilik ilkesi vardır.
O hizmeti kullanmaya başladığınız an
hizmet koşulları ve gizlilik ilkesini kabul etmiş oluyorsunuz.
Kabul ettiğimiz bu hüküm ve koşullar geçerli oluyorlar mı?
Oluyorlar. Olmasalar bence İnternet tepetaklak olur.
Mahkemeler, sözleşmeler hakkında verdikleri kararlarda
hüküm ve koşulların geçerli olduğunu belirttiler.
Bu da oldukça yeni bir anlayış.
Eskiden bir sabit telefon hattı için, televizyon izlemek için
kitap okumak için sözleşme imzalanmazdı ama şimdi
akıllı telefonunuz ya da Kindle'ınız varsa veya Hulu izliyorsanız, imzalıyorsunuz.
Violet, imza falan atma tatlım! Bu ne böyle?
-Standart bir sözleşme. -Sözleşmeleri bana mı anlatıyorsun Wonka?
Kendim kullanıyorum. Enayiler imzalar bunları.
Evet ama kendimi güvenceye almam gerek sonuçta.
Öyle ki, kabul ettiğiniz her şeyi okumaya kalksanız
hepsini okumak her yıl bir ayınızı alır.
Her yıl 180 saat harcamanız gerekir.
The Wall Street Journal'a göre satır aralarında saklı maddelerden dolayı
tüketiciler her yıl 250 milyar dolar kaybediyorlar.
LinkedIn'in hükümlerden bir örnek verelim.
LinkedIn'e bilgilerinizi kopyalaması, türevlerini üretmesi, iyileştirmesi,
dağıtması, yayımlaması, kaldırması, saklaması, ekleme yapması, işlemesi,
incelemesi ve kullanması için özel olmayan,
geri alınamaz, dünya genelinde, ebedi, sınırsız, devredilebilir, tamamen ödenmiş,
telifsiz bir hak veriyorsunuz.
Yani LinkedIn her şeyi sonsuza dek alıyor.
Böyle maddeler insanların bedava olarak gördüğü Google, Pinterest,
Facebook gibi uygulamaların çoğunda mevcut.
Instagram, yeni kullanıcı sözleşmesinde resimlerin binlerce agresif sözden
daha değerli olduğu mesajını verip
paylaşılan fotoğrafları kullanıcılara bir ücret ödemeden reklam amaçlı
satabileceğini belirtti.
Ücretli bir hizmet bile olsa, şirketler size her istediklerini
kabul ettirme gücüne sahipler.
2009 yılında, bir Birleşik Krallık şirketi Gamestation
hükümlerine epey sinsi maddeler ekledi.
Paranızı veya ilk çocuğunuzu almıyordu,
fakat bir günlüğüne hükümlerinde şu yazıyordu,
"Bu siteden sipariş vererek
ölümsüz ruhunuza ebediyen sahip olmamız için bize devredilemez
bir hak tanıyorsunuz.
Sözleşme yalnızca bir gün aktifti,
ama Gamestation toplamda 7.000 ruha el koydu.
Bu elbette bir şakaydı. Ama insan merak ediyor,
ya hüküm ve koşulları okumamanın
daha ciddi sonuçları olsaydı?
Telefonunuz, devlete konuşmalarınızı
dinleme hakkı veren hüküm ve koşullarla birlikte gelseydi? Delilik olurdu.
Ama böyle bir dünyada yaşıyoruz.
Hüküm ve koşullar sayesinde hükûmetin
konuşmalarınızı dinleyebileceği bir dünya mı?
iPhone'un kullanıcı sözleşmesinde konuşmaları dinlemekten bahsedilmiyor,
ama AT&T'nin gizlilik ilkesinde yasa dışı eylemlerle ilgili
soruşturma açmak, işlem yapmak ve önlemek için verileri kullanabileceği yazıyor.
Önlemek mi?
1) Aşağıdaki hususları kabul edersiniz: a) Kişisel verilerinizi kullanabiliriz
1994'te Pizza Hut, İnternet'ten sipariş alan ilk büyük zincir oldu.
Birden İnternet'in kim olduğunuzu, adresinizi ve ödeme şeklinizi hatırlamak
için bir araca ihtiyacı oldu.
Bu neyin nesi böyle?
-Kim olduğunu nereden mi biliyorlar? -Evet.
Çerez denen şeyler var.
Bir siteden bir şey aldığında seni hatırlayıp
ilgini çekebilecek şeylerin reklamlarını gösteriyor.
Benim hakkımda bilgi mi topluyor?
Gizliliğin ihlali gibi geliyor.
Şirketler 90'ların sonuna doğru
bu verilerle ne yapıldığını belirten gizlilik ilkeleri eklemeye başladılar.
Sonra, 2000'de, Toysmart adında çevrim içi bir şirket iflas etti.
Ama bir plan yaptı.
195.000 kullanıcılı veri tabanını başka bir şirkete satmaya çalıştı.
İsimleri, fatura bilgilerini, alışveriş tercihlerini, aile profillerini.
Gizlilik ilkesinde bu bilgileri asla paylaşmayacağı yazmasına rağmen.
İnsanlar kandırıldıklarını düşündüler.
Kanun yapıcılardan sıkça duyuyoruz.
Seçim bölgelerine her gidişlerinde
insanlar onlara İnternet gizlilik yasaları ve koruma istediklerini söylüyorlar.
2001 başlarında, İnternet'te gizliliği korumak için Kongre'de bir düzineden fazla
yasa çıkarıldı.
YEDİ AY SONRA
Bu katliam eylemlerinin amacı
ulusumuzu korkutarak kaosa ve inzivaya sürüklemekti.
Ama amaçlarına ulaşamadılar.
Tüm gizlilik mevzuatları sonlandırıldı ve terk edildi,
sonra da Vatanseverlik Yasası ilan edildi.
Bu yasa, çağımız teröristlerinin oluşturduğu tehditleri
göz önünde bulundurmaktadır.
İmzaladığım yeni yasa; e-postalar, İnternet
ve cep telefonları dahil olmak üzere teröristlerin kullandığı
iletişim araçlarının denetlenmesine imkan tanıyacaktır.
Vatanseverlik Yasası, federal hükûmetin küçük çapta gözetim yapma kabiliyetini
oldukça artırdı.
Mesela, birinin tarama geçmişini,
Google aramalarını öğrenmek için bir hâkimden izin almanıza gerek yok.
Bilgilerinizin Google'da saklanması mevzusu
artık Google'a düşen bir karar değil.
Farklı hükûmetlerin farklı şekillerde uyguladığı
siyaset veya kamu politikası kararı.
Ya gizlilik ilkelerinin amacı gizliliği korumak yerine
gizliliği ortadan kaldırmaksa?
Google'ın bu dönemdeki gizlilik ilkesine göz atıp
değişiklik yapılmış mı bakalım.
Google'ın Aralık 2000'deki gizlilik ilkesi şöyle:
"Google kullanıcı tercihlerini saklamak için çerezleri kullanabilir.
Çerez bize bu bilgisayarın iki gün önce Google'a girdiğini söyleyebilir,
ama bu kişinin kimliğini veya nerede yaşadığını göstermez."
Bir yıl sonraki Aralık 2001 gizlilik ilkesi de şöyle:
"Google kullanıcı tercihlerini çerezlerde saklar,
kullanıcı eğilimlerini ve arama örüntülerini takip eder.
Arama emri, mahkeme celbi, kararname veya mahkeme emri
gibi yasal işlemler uyarmadıkça Google, çerezleri
üçüncü taraflarla paylaşmaz.
İki ilke arasındaki temel farka dikkat edilmeli.
Biri tamamen anonimsiniz, diyor.
Diğeriyse gerektiğinde değilsiniz, diyor.
Ama ilginç bir şey var. Google'ın en eski ilkesini gösteren
ilk ekran görüntüsünü kâr amacı gütmeyen bir İnternet arşivleme hizmeti çekti.
90'lardan beri sitelerin anlık görüntülerini çekerek
eski versiyonlarını gösteriyor.
Google da eski gizlilik ilkelerini
kendi arşiv sayfasında saklıyor.
Arşivlerinde en başa kadar tüm gizlilik ilkelerinin olduğunu söylüyor,
ama Google'ın arşivindeki gizlilik ilkesi arşivleme hizmetindekinden farklı.
Google, kullanıcıların anonim olmadığını belirten Aralık 2011 ilkesini gösteriyor.
Google bunun ilk ilkesi olduğunu iddia ediyor, ama öyle değil.
Google neden arşivine anonim kalacağınızı belirten ilk gizlilik ilkesini eklemesin?
Vatanseverlik Yasası'nın gerektirdiği veri toplama
ya yeni bir iş modelinin
ve modern İnternet'in temelini oluşturduysa?
Üstünü örtmeye değer bir şey olur mu bu?
Google'a para ödemesek de,
ki şirketi sevmemizin bir sebebi de bu,
gerçekten bedava olduğu
veya onu kullanırken bizim özgür olduğumuz anlamına gelmiyor.
Google'ı kullanmak için yılda 500 dolar ödemeniz gerekse hisleriniz değişir,
çünkü onlara sağladığınız verinin değeri bu.
İnsanların kendileri hakkında
verdikleri bilgilerin reklam amaçlı kullanılabileceğinin fark edilmesi
çok kritikti.
Artık "Biri reklamımı izliyor mu?" diye meraklanmanıza gerek yoktu.
Biliyordunuz. Biri reklamıma tıkladı. Dikkatlerini çekti yani.
2012'de Google en değerli hisse senetlerden biriydi.
Facebook kurucusu Mark Zuckerberg de
Amerika'nın en zenginleri arasına girmişti.
Benim işim yatırımcılara bu şeyin değerini ölçmelerine yardım etmek.
Facebook'un mal varlığı olan 900 milyon insana ve verilerine bakıyorum.
Sonra diyorum ki, bu verinin %10'unu kullansalar
gelmiş geçmiş en değerli şirket olurlar.
Kişisel verinin değeri bu kadar yüksekken,
Google veya başka bir ücretsiz İnternet hizmeti, Vatandaşlık Yasası'nın
gerektirdiği veri saklamaya neden karşı çıksın?
Anonimlik kâr getirmiyordu.
Ücretsiz, eğlenceli bir şey veya bedava bir taco karşılığında
bilgilerinin birazını paylaşmayı kabul edebilecek insanlar var.
Bu hep böyledir. Bedava bir şey hep istersiniz.
Birçok insan da bunun karşılığında bilgilerini vermeye razı.
Birçok şirket de bunun farkında.
1) Aşağıdaki hususları kabul edersiniz:
a) Kişisel verilerinizi kullanabiliriz. b) Hükümleri her zaman değiştirebiliriz.
Birkaç kullanışlı tüyo vereyim size.
WAKEFIELD LİSESİ 8 EYLÜL 2009
Öncelikle, hepinizin Facebook'ta paylaştıklarınıza
dikkat etmesini istiyorum.
Çoğu insan Facebook'u kullanırken
varsayılan ayarları değiştirmiyor.
Şirketler bu sistemleri geliştirirken bunu hesaba katıyorlar.
Facebook hesabı açtığımda paylaştığım her şeyi herkesin görmesi
neden varsayılan ayar? Neden sadece arkadaşlarım görmüyorlar?
Neden herkese açık?
Mesela, sadece arkadaşlarla paylaşmaya ayarlamak annemin kafasını karıştırıyor.
Siteyi bir toplulukla paylaşım aracı olarak tasarladık.
Bazı insanlar sadece arkadaşlarıyla,
bazıları da etraflarındaki toplulukla paylaşmak istiyor.
Diyelim ki Facebook çalışanlarıyla paylaşmak istiyorum.
Benimle aynı üniversiteye gidenlerle,
köydeki herkesle paylaşmak istiyorum. Sadece arkadaşlarımla değil yani.
Mark'ın açıklaması bile mantıksız.
Okuluyla, etrafındaki köyle paylaşmak istediğini söylüyor.
Tüm dünyayla paylaşmak istiyorum, demiyor.
Hâlbuki, varsayılan ayar bu.
Varsayılan ayarların sorunu bir süre sonra onlara alışmanız.
Varsayılan ayar "herkese açık" ise, o ayara alışıp ona göre hareket edersiniz.
Varsayılan ayar "özel" ise, alışıp ona göre hareket edersiniz.
Asıl problem, varsayılan ayar değiştiğinde ortaya çıkıyor.
Facebook da tam olarak bunu yaptı.
Facebook, 2009'da kimseye haber vermeden gizlilik ilkesini değiştirdi.
350 milyon kullanıcı için gizlilik değişimi yapmak...
Pek çok şirketin yapacağı bir şey değil.
Toplumsal normların bunlar olacağını düşündük
ve değişikliğe gittik.
İlkenin geri alınmasını isteyen bir milyon üyeye sahip
sayfayı hatırlarsınız.
Büyütecek ne mi vardı?
Bir gecede, Facebook özel bilgileri herkese açık bilgi hâline getirdi.
HERKESE AÇIK FACEBOOK HESAPLARI
Tek gecelik ilişki yaşadım, aşık mı oluyorum?
Hakkınızda olabildiğince bilgi saklamak ve herkese açık hâle getirmek
bu platformların işine geliyor.
Şöyle bir soru ortaya çıkıyor: "Hangisi daha masum bir günah?
Çılgın bir tek gecelik ilişki yaşamak mı,
yoksa Facebook'u düzgün kullanmayı bilmemek mi?"
David altına işedi.
Sizden nefret ediyorum.
Hapşırdım. Biraz da işedim.
Bugün okulda altıma işedim, annem bana temiz üst baş getirdi.
Hayatınızdaki çoğu ilişkide
diğer kişinin; hayatınız boyunca söylediğiniz, karaladığınız
veya düşündüğünüz her şeyi bilmemesi herkesin hayrınadır.
Mecburi trafik dersime hazırlanıyorum.
Aptal insanlardan nefret ediyorum! Hele bir de patronun olunca!
Bir fotoğraf albümü paylaşmak istediğinizde
Facebook'a girip fotoğrafları kendi isteğinizle koyuyorsunuz.
Patronum çok gıcık!
Bir aptallık yapıp eşimi aldattığım için boşandık.
Paylaşımları kimin göreceğine izin verme özelliği olsun. İzin ver.
Mesaj atıp kocamla yattığını söyledi.
-İzin ver. -Bu vadinin orospusu olmuş.
İzin ver.
Hay basur gibi senin!
Facebook bir şirket gibi davransın, sıkıntı yok,
ama biz de ona bir şirketmiş gibi davranmalıyız,
sevecen bir kamu hizmeti gibi değil.
Bunlar Facebook'un 2005'teki varsayılan ayarlarının 12 kategoriye ayrılmış hâli.
Zaman geçtikçe, daha fazla bilgi herkese açık hâle geliyor.
2009'da Facebook, kişisel bilgileri tüm İnternet'le otomatik olarak
paylaşmaya başladı. 2010'da, iletişim bilgileri ve doğum tarihi dışında
her şey varsayılan olarak herkese açıktı.
Google, Gmail ve YouTube'u ve benzerlerini dün evinizde kullandınız diyelim.
En kötü senaryoyu söyleyeyim. Evinizde kullandınız ve evde bir bilgisayar var.
Teoride, onları karşılaştırıp üçünü bir arada toplayabiliriz.
Ama böyle bir şey yapmıyoruz, yapmayız da.
Ama Ocak 2012'de Google, gizlilik ilkesini değiştirdi
ve tam olarak bunu yaptı. Hizmetlerinin bir kişi hakkında topladığı
tüm bilgileri tek bir profilde topladı.
Eric Schmidt'in bahsettiği en kötü senaryoyu Google hayata geçirdi.
1) Aşağıdaki hususları kabul edersiniz:
a) Kişisel bilgilerinizi kullanabiliriz. b) Hükümleri her zaman değiştirebiliriz.
c) Bilgilerinizi üçüncü taraflarla paylaşabiliriz.
Bunun büyüyen bir sorun olmadığını komiteye ciddi ciddi nasıl söylüyorsunuz?
Söylemeye çalıştığım şey, kişisel bilgilerin yasal ve meşru şekilde
ticari amaçlı kullanılmasının piyasa başarısızlığı olduğu
veya tüketiciye zarar verdiğine dair
kanıt yok bence.
Acxiom gibi adını hiç duymadığınız şirketler
ortalama bir Amerikalı hakkında 1.500 veri başlığına sahip olduğunu iddia ediyor.
Sol elli mi sağ elli mi olduğunuz,
hangi cins köpeğiniz olduğu, ruhsal durumunuz gibi bilgiler
şirketlerin hakkımızda aldıkları kararları şekillendirebilir.
İşverenler birini işe almadan önce
geçmişini araştırmak için böyle şirketleri kullanırlar.
Önce A sitesine, sonra B sitesine, sonra da C sitesine
girdiğinizi belirleyip
kullandığınız siteleri gösteren detaylı bir geçmiş oluşturuyorlar.
Çereze isminizi koymuyorlar.
Veri tabanlarında sizi işaret edecek özgün bir seri numarası koyuyorlar.
Reklam ağı ekosisteminin resmini gördünüz mü bilmiyorum,
reklam ağı ekosistemindeki tüm tarafları gösteriyor.
Gerçekten çok büyük.
Bilginin herkes için farklı bir değeri var.
Çok alkol kullanıyorsanız
alkolizmin riskinde olduğunuzu düşünüp sigorta priminizi yükseltebilirler.
Şirket, bilgileri size zarar verecek şekilde kullanabilir.
Mesela, 2008'de görünürde sebepsiz yere insanların kredi kart limitleri
birden düşürüldü.
Tatildeyken Atlanta'lı zengin bir iş sahibinin
kredi kart limiti birden 10.800 dolardan 3.800 dolara düştü ve tatili mahvoldu.
Aldığı mektupta şu yazıyordu,
"En son alışveriş yaptığınız mağazalarda
kartlarını kullanan diğer müşteriler
American Express'te sorunlu geri ödeme geçmişine sahipler.
Walmart gibi mağazalar yani.
Minneapolis'te bir kız babası bir Target'a girdi
ve ergen kızına hamilelik kuponları yolladıkları için olay çıkardı.
Target kızını hamile kalmaya teşvik ediyor, sanmıştı.
Ama belli oldu ki, alışveriş alışkanlıkları sayesinde
Target, liseli kızın hamile olduğunu babasından önce öğrenmişti.
Adam özür diledi.
Hollanda'da veriler sayesinde tüketicilere yeni bir şekilde zarar veriliyordu.
Arabanızda GPS açıkken,
GPS hızınızı anlamak için geriye sinyal gönderir.
Trafikten kaçmak için çok yararlı bir şey
ama TomTom adlı bir şirket trafiğin hızını başka kim öğrenmek ister diye merak etti.
Hollanda'da
insanların evlerine çabuk gitmek için vermeye razı oldukları veri
trafik cezası kesilmesi için resmî mercilere satılıyordu.
2) Sorumluluğun sınırlandırılması
Temel bir gizlilik yasamızın olmamasının sebebi FBI mı? Hayır.
Sebebi, bu iş faaliyetleri sayesinde
epey kârlı işler kurmuş şirketlerin
lobicilik çalışmaları ve rahatlarının bozulmasını istememeleri.
Facebook'un hüküm ve koşullarına göre kullanıcılar 13 yaş üzeri olmalılar.
Buna rağmen, yakınlarda yapılan bir tüketici araştırması gösteriyor ki
tahmini yedi buçuk milyon kullanıcı 13 yaş altında.
Öncelikle, 13 yaş altı çocukların hesap açmalarına izin vermiyoruz.
Cevabınızın savunulacak hiçbir yanı yok.
Böyle bir şey söylemeniz gerçekten inanılmaz.
Senatör, söylediklerinize katıldığımızı belirtmek isterim.
2011'deki son gizlilik mevzuatının
Facebook'un iş modelini etkilemeyecek şekilde hafifletilmesi için
Facebook'un bir avukat ordusu yolladığı söyleniyor.
Adım Alan Davidson
ve Google'ın Kuzey ve Güney Amerika kamu politikası direktörüyüm.
Basit bir mesaj vereceğim.
Duyduğumuz gibi, mobil hizmetlerin devasa sosyal ve ekonomik yararları var.
Gizliliğin korunmasının, inovasyonun düşmanı olduğu fikrini kabul etmiyorum.
Düşmanı olmasına gerek yok, ki değil de.
Büyük şirketler o yıl lobiciliğe epey para harcadılar.
Google bir önceki yılın beş katı, Facebook'sa bir önceki yılın
dört katı kadar para harcadı.
Senato'nun 242 numaralı yasa tasarısı, sosyal ağ site kullanıcılarını koruyacak.
Paylaşmaya razı olmadıkları sürece, bilgilerini gizli tutarak
bu kullanıcıları kimlik hırsızlığından
ve istenmeyen iletişimden koruyacak.
Ben ve birçok üyenin Kaliforniya Eyaleti için büyük öneme sahip bir sektörü
olumsuz yönde etkilemek istemediğini biliyorum.
Bu sektörün içindekiler
hiç düzenleme olmasın, istiyorlar
kilit nokta da bence bu.
Ettiğim sohbetlerde öğrendim ilginç şey ise
gizlilikleri hakkında endişeli oldukları için çoğu kanun yapıcının
sosyal ağ sitelerini kullanmamaları.
Tasarının tartışıldığı sırada
oturum sırasında tüm lobiciler komite odasındaydı.
Söz hakkı almadılar, o yüzden ilginç bir süreçti.
Kamuya, muhalefette kimin olduğunu göstermeden
yasa tasarısının gizlice defterini dürdüler.
Google ve Facebook gibi şirketler yasa tasarısına karşılardı.
Özellikle Facebook.
Facebook'un kaybedecek neyi vardı?
Onların mantığını pek anlamıyorum,
bu soruyu onlara sormanız gerek.
Böyle bir sorunu incelediğimde...
Sormayı çok isterim ama benimle konuşmak istemiyorlar.
Şaşırmadım.
Mevzu, size bir şey satmak isteyen bir şirketle
etkileşime geçmek olduğunda hukuk kuralları ve düzenlemeler
bence geçerli olmuyor.
Endişelenmeliyiz, evet.
Ama ne hakkında?
Gizlilik ilkelerinin izin verdiği veri toplama Kongre'yi kandırdı,
ama razı olduğumuz daha ciddi bir şey mi vardı?
3) Bilgilerinizi devletle paylaşabiliriz
Tam Gözetim Programı,
Ocak 2002'de hükûmet tarafından başlatıldı.
Görevi, hayal edebileceğiniz her dijital iletişimi toplamak.
Evet, sembolleri gerçekten buydu.
Piramidin gözü, dünyayı lazer bir ışınla tarıyor.
Zuckerberg'in kapüşonlu kazağının içindeki sembole benziyor.
-Herkese açık, birbirine bağlı bir dünya. -Tanrım, gizli bir tarikat gibi.
Tam Gözetim Programı, bankacılık işlemleri,
uçuş aramaları ve çevrim içi hareketler arasında
bağlantı kurmak için tasarlandı.
İstisnasız her Amerikalı'yı gözetlemek için Pentagon gelmiş geçmiş
en büyük elektronik gardiyanı yaratmayı planlıyor.
Olası bir terör saldırısına ilişkin
eğilimleri ve ticari işlemleri arıyor.
Yeterli veriyle kimin hain suçlar
işleyeceğini tahmin edebileceklerini düşünüyorlar.
Halk ve Kongre çok sert tepki gösterdi. Program kapatıldı.
Tam Gözetim Programı fiyaskosundan
hükûmet bir ders aldı. Devasa bir denetleme programı yaratacaksan
uğursuz bir isim koyma.
Onlar açısından, aynı sistemi daha gelişmiş şekilde
yeniden kurmalarının önünde duran bir şey yok.
a) İnternet ve telefon trafiği
Telefonların dinlenmesi için mahkeme emri gerekli.
Hiçbir şey değişmedi.
Oysaki, çok şey değişmişti.
2002 sonlarında NSA'den bir temsilci
ofise geliyor, dediler.
Mark Klein, Elektronik Sınır Vakfı'na
AT&T'nin bir telefon dinleme programına dahil olduğunu
gösteren veri ve belgelerle geldi.
NSA, CIA'den çok farklı bir organizasyon.
Öncelikle, CIA'den üç kat büyük, çok daha masraflı,
CIA'den daha gizemli
ve yaptıkları işler çok farklı.
Gizli dinleme ve ana iletişim ağlarını denetleme üzerine odaklı.
Tesislerinde gizli bir oda vardı,
İnternet trafiğini kopyalayıp
NSA'ye yolluyorlardı.
Başka bir deyişle, her şeyi vakumluyorlar, çekiyorlar...
O bağlantılarda ne var ne yok her şeyi topluyorlar.
-Bundan eminsiniz? -Eminim.
Başkan Bush sonunda kabullendi.
Ulusal Güvenlik Ajansı'na, El-Kaide ve diğer terör örgütlerine
bağları olduğu bilinen kişilerin
uluslararası iletişimlerini denetlemesi için yetki verdim.
Bush iktidarının bitmesinin üzerinden 24 saat bile geçmeden
NSA'in eski analistlerinden biri
hükûmetin, bütün ulusun iletişimini denetlediğini öne sürdü.
NSA'in Amerikalılar'ın fakslarına, telefon görüşmelerine
ve İnternet faaliyetlerine erişimi vardı.
Kuzey New York'taki yeğenimle
yaptığım her telefon görüşmesi bir yerlerde kayıtlı mı yani?
-Durum bu mu? -Her şey kaydediliyor, evet.
İstisnasız her şey.
Ama sonra Beyaz Saray'da bir umut ışığı belirdi.
Merhaba, Senatör Obama.
Size soru sorma fırsatı tanıdığınız için teşekkürler.
Federal muhbirleri temsil eden bir avukatım.
Federal hükûmetin izinsiz şekilde telefonları dinlemesine
yardım eden telefon şirketlerini kurtaran yasa tasarısını
desteklediğinizi öğrendiğimde
hayal kırıklığına uğradım.
"Telefon şirketleri de suçluydu," diye düşünenler olduğunun farkındayım.
"Onlar da sorumlu tutulmalılar." Bu düşünceyi anlıyorum.
Ama problem şu ki, gözetim programı bence millî güvenliğimiz için çok önemli.
Şirketler dokunulmazlardı ama programlar yine de kapatıldı, değil mi?
-Programlar kapatıldı mı? -Evet, telefon dinleme programları.
Dinleme programlarının kapatıldığını gösteren bir kanıt yok, hayır.
Dinleme programları kapatılmış olsalar
hükûmet ve AT&T hâlâ mahkemelerde programların yasallığını
savunuyor olmazlardı.
Barack Obama bir şey değiştirmedi yani?
Hayır. Başkan olmadan önce kapatma tehditlerinde bulunsa da
seçildikten sonra programları kapatmadı.
3) Bilgilerinizi devletle paylaşabiliriz
a) İnternet ve telefon trafiği b) Sosyal ağlar
Harvard'da, odamda ilk başladığımızda
insanların sorduğu soru şuydu,
"Neden bilgilerimi İnternet'e koyayım ki?"
"Neden bir site isteyeyim?"
İnsanlar artık bilgilerini daha açık bir şekilde
ve daha fazla insanla paylaşma konusunda rahatladılar.
Bu toplumsal norm zamanla bir evrim geçirdi.
The Onion'un Facebook'la geçtiği dalgayı görmüşsünüzdür.
"CIA, kullanışlı yeni buluşunun ismini açıkladı: Facebook."
İç Güvenlik Bakanlığı raporlarına göre
2004'te açıldığından beri Facebook, CIA'in tüm bilgi toplama programlarının
yerini aldı.
Yıllar boyunca halkı gizlice izledikten sonra
bu kadar çok kişinin adreslerini, dini ve siyasi görüşlerini,
arkadaşlarının alfabetik listesini, kişisel e-posta adreslerini,
kendilerinin yüzlerce fotoğraflarını, dakika dakika neler yaptıklarını anlatan
durum güncellemelerini paylaşmaları bizi hayrete düşürdü.
CIA için mucize niteliğinde bir gelişme.
FBI ve NSA gibi kurumlar hâllerinden memnunlar,
çünkü Google ve Facebook'un kullanıcı verisi toplayan iş modelleri
onların işini kolaylaştırıyor.
Time'daki yazı şu anekdotla başlıyor.
Herkes Facebook'taki açık alanda şeffaf kabinlerinde oturuyor.
Boynunda kravat olan tek kişi Robert Mueller.
Herkesten yaşlı, takım elbiseli. Sonra diyor ki, "Gelmişken,
Mark Zuckerberg'e selam vereyim, dedim." Mark Zuckberg'e selam veriyor.
Biraz konuşuyorlar, sonra gidiyor,
herkes birbirine dönüp "Bu neydi şimdi?" diyor.
Ama Mueller'ın neden orada olduğunu hiç kimse merak etmiyor.
Adam FBI direktörü.
ROBERT MUELLER, FBI DİREKTÖRÜ
İşin bir ucunda, Mark Zuckerberg
daha açık bir toplum yaratmak istediğini, Facebook'un bunu yapabileceğini söylüyor.
İşin diğer ucunda, Facebook'un elindeki verileri kullanma şekli
hakkında insanların bilmediği çok şey var.
Keşke bu şirketlerin hakkımızda ne kadar bilgi sakladığını bilmenin bir yolu olsa.
Avusturya'daki bir öğrenci sayesinde Facebook hakkında ilginç şeyler öğrendik.
Amerika'nın aksine Avrupa'daki
bir yasaya göre, müşteri isterse, şirket onun hakkında topladığı
bilgileri paylaşmak zorunda.
Çoğu büyük İnternet şirketinin aksine Facebook'un
Avrupa'da genel merkezi var.
FACEBOOK GENEL MERKEZİ DUBLIN, İRLANDA
Görünen o ki, ısrar eden, çaba harcayan, hiç peşini bırakmayan,
İrlandalı yetkilileri de aşıp en sonunda
hakkımızda toplanan verilerin büyük bir kısmına ulaşan
tek üç kişi biziz. Yine de hepsini alamadık.
İşte bu. Ne kadar olduğuna dair bir fikir edin.
-Bu kadar... -Tutabilir miyim?
Ne kadar bilgi olduğunu hayal et.
-Bir bebekten bile daha ağır. -Evet.
1.222 sayfa.
Üç yıldır Facebook üyesiyim ama son bir buçuk yıldır
yoğun şekilde kullanıyorum.
İşin ilginç tarafı, fazla şey paylaşmadım.
Haftada bir kez bir şey paylaşıyorum.
Bu sayfalarca bilgi içerisinden
bir kişi hakkında belirli detaylar bulmak zor mu?
Hayır, çok kolay çünkü...
PDF dosyasındaki arama özelliğini kullandık.
"Gösteri" veya "seks" gibi kelimeler yaz
veya bir siyasi parti ismi,
saniyeler içinde istediğin bilgiye ulaşıyorsun.
Yani birkaç dakika içinde birinin kime oy verdiği,
psikolojik sorunları, hangi partilere gittiği öğreniliyor.
Bu bilgileri bulmak çok kolay.
Bu hizmet kısa bir süre bile kullanılsa,
ortalama bir insan hakkında CIA, FBI veya Stasi'nin bile
toplayamayacağı kadar bilgi toplanıyor.
"Kaldır" butonuna tıklarsanız "silindi" olarak işaretleniyor,
yani kendinizden saklıyorsunuz
ama Facebook veya herhangi bir devlet kurumu silinen şeyi görmek isterse
geri getirip görebilir.
Yani belirsiz bir süre boyunca orada.
Silseniz de,
gerçekten silmek istiyor musun diye üç kez sorsalar da.
-Gerçekten silinmiyor mu? -Silinmiyor, hâlâ orada.
4) Bilgileriniz "anonimdir"
Kabaca şöyle bir kuralı uygulamaya geçirdik,
Bilgileri 18 ay içerisinde anonimleştiriyoruz.
18 ay sonra anonimleştirilebilir,
ama yaptığımız her arama hâlâ sistemlerinde.
Esas veri hâlâ orada ve anonimleştirme geri alınabilir.
Arama geçmişini anonimlikten çıkarmak şaşırtıcı derecede kolay.
Özel aramaların kime ait olduğu bulunarak yapılabiliyor.
2006'da AOL, kullanıcılarının bazı anonim arama geçmişlerini yayımladı
ve bir muhabirin,
kullanıcı 4417749'un kim olduğunu bulması yalnızca birkaç saat sürdü.
"Uyuşuk parmaklar", "60'larında bekâr erkekler"
ve "her yere işeyen köpek" gibi
aramalar yapan Thelma Arnold adında 62 yaşında bir kadını buldu.
Ama mesela, kullanıcı 17556639,
"Karımı nasıl öldürürüm?" ve "kesik kafa fotoğrafları" diye aramalar yapmış.
Sonra birden "biftek ve peynir" diye aratmış.
Biftek ve peynir mi?
İnternet'te birçok kişi
neler olduğuna hemen karar verdiler. Cinayet.
Arama geçmişinde cinayet planı var.
-Rainey, sakin ol! -Merhaba eski dostum.
Otur, sana bir şey göstereceğim.
Bunlar anonimleştirilmiş arama kayıtları.
AOL tarafından yayımlandılar.
Bu listede daha önce aradığın şeyler var mı?
Evet, kesinlikle.
Araba kazası fotoğraflarına baktım ve "kesik kafa" yazdım.
Ceset fotoğraflarına da baktım.
"Eş katili" araması da yaptım.
Buradaki her şeyi arattım hatta.
Jerome, polisin her hafta bir cinayet çözdüğü
Cold Case isimli dizide yazardı.
O aramaları yaparken hep korkardım.
Aradığın kelime yüzünden seni
risk olarak gören otomatik bir sistem var mı diye.
Bakıp "Bir dizide yazardır, o yüzden
'Beni aldatan karımı nasıl öldürürüm?' diye arama yapmıştır," demezler.
Ne?
Seni öldürmediğimi, hayatta olduğunu doğrulamak istedim.
Öldürmedin. Bu odadan çıkmaya iznim var ve bebeğimiz güvende.
-Tamam, güzel. -Altı da temiz.
Şükürler olsun!
Katil olmadığına emin olabiliriz yani.
-Katil değilim. -Yazarsın.
Yazarım.
Tamam.
-Aydınlığa kavuşturduk. -Evet.
Böyle bir otomatik sistem ya gerçekten olsa?
Arama geçmişi herkese açık hâle geldiği için ya Jerome gibi
birinin kapısına bir gün polis dayansa?
5) Yasal sebeplerden dolayı
Ortak görüş,
bu tür bilgilerin saklanma süresinin sıfır günden fazla olması gerektiği.
Bunun sebebi; polis faaliyetleri, teröristler, Vatanseverlik Yasası
gibi şeylerle ilgili olması.
Bu ortamda, bu dijital ortamda, Dördüncü Anayasa Değişikliği'nin
içinde yasal bir boşluk mevcut.
Üçüncü bir taraf böyle çok bilgi toplarsa,
devlet, bilgilere kolaylıkla erişebilir.
"Üçüncü taraf ilkesi" deniyor buna.
Üçüncü taraf ilkesinde, siz, yani tüketici
bilgilerinizi bir bankayla, e-posta sağlayıcısıyla,
bir arama motoruyla, herhangi bir teknoloji şirketiyle paylaştığınızda
o veri üzerindeki Dördüncü Anayasa Değişikliği korumanızı
kaybetmiş oluyorsunuz.
Devlet için Google veya Facebook'tan bilgi almak
telefonlarımızı dinlemekten çok daha kolay.
Google ve Facebook gibi büyük şirketler devlet kurumlarından bir yıl içinde
binlerce talep alıyorlar.
Facebook'un sadece gözetim yapan 25 çalışanı var
ve bu şirketler düzenli olarak talepler alıp bu talepleri işliyorlar.
Devletin, e-postaları
gizlice denetlemesinin yaygın olduğunu duymak sizi şaşırtabilir.
E-posta ve bulutta saklanan şeyler gibi elektronik haberleşmelere devletin
ne zaman erişebileceğini belirleyen yasa
1986'da çıkarılmış ve devletin en azından izinsiz şekilde adres bilgisine
erişmek istemesine yol açabiliyor.
Bir keresinde devlet, okuduğunuz e-postalara erişmek için izne
gerek olmadığını öne sürmüştü.
5) Yasal sebeplerden dolayı a) Devlet talebi
2011 baharında
Adalet Bakanlığı ve özellikle FBI,
WikiLeaks'le ilişkili insanlarla alakalı bir soruşturmanın parçası olarak
İnternet şirketlerine birçok talepte bulundular.
400.000 gizli belge yayımladık.
Julian Assange'ı tanımıyorsanız,
WikiLeaks'i kuran kişi.
WikiLeaks, geçmişte Irak Savaşı, Guantanamo Körfezi ve Afganistan
hakkında gizli belgeler yayımladı.
Neredeyse her olası sonuca rağmen
bilginin daha erişilebilir olması gerektiğine
inananlar için olumlu bir gelişme,
ama çoğu zaman gizli kalmayı tercih eden kurumlar ve şirketler için
endişe verici bir gelişme.
WikiLeaks'in faaliyetlerini kınıyorum.
Millî güvenliğimizi riske atıyor.
Twitter'a, belirli kullanıcıların bilgilerini talep eden bir emir geldi.
Bu kullanıcılar
muhbir site WikiLeaks'le bağlantılı kimselerdi.
Sıradan bir emir değildi. Yanında basına konuşma yasağı da geldi.
Twitter'a, bu talebi kamuya açıklamaması emredildi.
Assange, emri kınadı,
Facebook ve Google gibi diğer Amerikan İnternet şirketlerine de
konuşma yasağı geldiğine inandığını söyledi.
Amazon, Yahoo, Dropbox, hatta Facebook gibi şirketler
ilk önce kullanıcıları bilgilendirmeden devlete bilgi tedarik edebilecekler.
İnsanların yaptığı şeyi yanlış bile bulsanız,
Birinci Anayasa Değişikliği bu yüzden var, popüler olmayan fikirlere sahip
popüler olmayan insanları korumak için.
Ama Twitter karşı koydu.
Kullanıcıları bilgilendirdiler ve önceden haber verdiler,
konuşma yasağını da bozdurdular.
Bu sırada Amazon, Paypal, Mastercard ve Visa,
kullanıcılarına ilişkin baskıya dayanamadılar.
Kendinizden ziyade, daha büyük bir davaya sadık olmak, başarı yolunda önemlidir,
ama bu konu ülkenize karşı vefasızlık gibi duruyor.
Başkan Bush vefasızlık olduğunu düşünse de, Twitter'ın
Julian Assange gibi aktivistleri desteklemesi sayesinde
böyle şeyler görebiliyoruz.
Bugün, uluslararası bir toplu gözetim sanayisinin gerçekliğini belgeleyen
287 adet dosya yayımlayacağız.
Hem diktatörlere
hem de demokrasilere, insanları gözetlemeleri için
teçhizat satışı yapan
bir sanayi.
11 Eylül saldırıları,
Avrupa ülkelerine,
ABD'ye, Avustralya'ya, Kanada'ya, Güney Afrika'ya ve diğer ülkelere
hepimizi etkileyen gözetim sistemleri geliştirme ruhsatı vermiştir.
5) Yasal sebeplerden dolayı a) Devlet talebi
b) Bilginin paylaşılmayacağı veya bilgiye erişilmeyeceği güvencesi yoktur.
Casus dosyalarında, ABD'ye ve diğer devletlere satış yapan
büyük bir sanayi görülebiliyor.
Sembolü, dünyayı lazer ışınlarla tarayan
bir piramit olan Tam Gözetim Programı yerine,
bu görevleri aralarında paylaşan küçük şirketler var.
İsimleri farklı sözleşmeler altında ama sonları aynı teşkilata ve şahsa çıkıyor.
En bilinen yöntemlerden birinin adı "devasa gözetim".
Devletler bu yöntemle, haberleşmelerimizden
olabildiğince çok bilgi toplayıp
bir örüntü saptamaya çalışıyorlar.
İlgimi çekti, haberinde
işin gizemli yanından bahsediyorsun,
basına kapalı ticari sergilerde satıldıklarını söylüyorsun.
Bu sergilerden birine gittik.
Epey kolaydı. Arayıp giriş kartı istedik.
Bu şirketlerden biri olan Cellebrite'tan
bir temsilciyle konuştuk. Casus dosyalarında onlar da vardı.
ABD'deki her büyük kamu sektörüne
telefondan bilgi çıkarma araçları satıyorlar.
Adım Christopher Shin.
Cellebrite, ABD'de mühendislik genel müdür yardımcısıyım.
Bugün size sağımdaki Cellebrite UFED sistemini tanıtacağım.
Mobil cihazlardan
birçok bilgi almaya yarayan bir cihaz.
Mesajlar, resimler, videolar, sesler, arama kayıtları gibi şeyler.
Amerika'da ve dünyada birçok teşkilat bunu kullanıyor.
Özellikle iPhone, diğer telefonlardan
daha fazla bilgi saklıyor.
Kişisel hayatınız ve iş hayatınızın dijital bir deposu gibi.
Bu yüzden bu alan son birkaç yıldır
hızlıca yükselişe geçti.
Sofistike cihazlar daha çok bilgi saklıyorlar.
Dizüstünüzden bile daha kişisel bir cihaz artık bu.
Kendimizi bir malzeme imalatçısı olarak görüyoruz.
Glock ve Beretta nasıl tabanca üretiyorsa,
biz de belirli bir amaca hizmet eden bir araç üretiyoruz
ve pazarladığımız kişiler...
Ruhsatsız silah alınamadığı gibi
biz de bunları herkese satmıyoruz.
İsterseniz satabilir misiniz, yoksa yasa dışı mı?
Emniyet teşkilatlarından veya devletten olmayan birine satmak yasa dışı değil.
Biri telefon bilgilerimi alsa görecekleri şeylere epey gülebilirler,
ama yasa dışı bir şey bulmazlar.
Bakış açınıza bağlı yani.
Gizliliğe dair endişeler var ama ben biraz daha...
Gizliliğimin ihlal edilmesinin liberal tarafıyla ilgileniyorum.
Başka insanlar farklı düşünebilirler. Tamamen kişisel bir düşünce.
Benim telefonum...
Bir düzeltme yapayım.
BlackBerry'mde işle ilgili epey bilgi var.
Bu bilgiler açığa çıksa endişelenirim.
Gözetim tedarikçilerinin hedefinde iki tür müşteri var.
İlk hedef, direkt olarak devletler,
ikinci hedef, kendi müşterilerini gözetlemekten sorumlu
İnternet sağlayıcıları ve telekomünikasyon taşıyıcıları.
Mesela, Amerika'daki her telefonda yüklü olan küçük bir yazılım vardı.
Yazılımın adı Carrier IQ'ydu.
Connecticut'lı
bir sistem yöneticisinin paylaştığı bir video sayesinde
bu yazılımın, bastığımız her tuşu kaydettiğini artık bütün dünya biliyor.
553, böyle devam ediyor.
Carrier IQ'nun baş pazarlamacısı,
"Verinin hassasiyetinin farkındayız. Bu bir altın madeni," dedi.
Olay o kadar büyüdü ki
Al Franken, konuyu Kongre'ye taşıdı.
Sayın Direktör, milyonlarca Amerikalı'nın akıllı telefonlarında
Carrier IQ isimli şirketin tasarladığı kendiliğinden yüklü bir yazılım var.
Araştırma, geniş bir yelpazede hassas bilgiler topladığını gösterdi.
Hiçbir soruşturmamızda Carrier IQ'dan bilgi istemediğimizi
ve almadığımızı belirterek başlayayım.
Direkt Carrier'dan olmasa da, kablosuz taşıyıcılardan aldınız mı?
Hayır, sanmıyorum.
Carrier IQ yazılımının başka bir
kablosuz taşıyıcı tarafından kullanılan hâlini istedik mi?
Bilmiyorum, kablosuz taşıyıcılardan ve başkalarından istediğimiz bilgiler...
Carrier IQ'dan bahsetmiyorum,
Carrier IQ'nun da içinde olabileceği bilgiler toplama ihtimali olan
kablosuz taşıyıcılardan bahsediyorum.
FBI neden Carrier IQ'dan bu kadar bilgiye ihtiyaç duysun?
Sonuçta, casus dosyalarındaki herhangi bir hizmeti kullanabilirler.
Mesela, Scan & Target isimli ürüne bakalım.
Kısa mesajları, anlık iletileri, Twitter'ı, e-postaları, Facebook'u,
blog ve forumları gerçek zamanlı olarak analiz edebildiğini öne sürüyor.
Veya eskiden sitelerinde olan çeşitli videolarda
polisin herhangi bir sisteme nasıl sızdığını gösteren FinFisher.
Demolarında ajanın Google ve Facebook'a bile sızdığını gösteriyorlar.
Bu teçhizatlar kimlerde var?
Gözetim araçları, gözetim tedarikçileri tarafından dünya genelinde satılıyor,
yani isteyen ve parasını verebilen herkes alabiliyor.
FinFisher sistemi, iktidar muhaliflerini gözetlemek için Mısır'a satıldı.
Belgeler bunlar. İki ila dört kişinin, 11.000 dolar gibi çok cüzi bir ücret
karşılığında eğitilmesi de paketin içinde.
Veya bilgisayar korsanlığı ekibinin projesi,
tek sistemde yüz binlerce telefonu takip edebildiğini öne sürüyor.
Veya anahtar sözcük veya cümle arama özelliğiyle tüm sosyal ağları inceleyen
Kapow gibi bir yazılım.
Facebook'ta olan her şeyi
ve insanlar arasındaki konuşmaların sıklığını falan gösteriyor.
Bu da fişlemenin önünü açıyor. Emniyet teşkilatlarının suistimal edip
yanlış yorumlayabileceği veri tabanları oluşuyor.
Bu hizmetleri sunan yüzlerce şirket varken
FBI neden Carrier IQ'yu kullansın?
Bir telefondan veya bilgisayardan gelen her şey,
İnternet aracılığıyla ülke dışına çıkan
veya ülke içinde yapılan her haberleşme bu teçhizatlar sayesinde izlenebilir.
Günümüzde haberlerde "büyük veri" lafı çok geçiyor.
"Büyük veri", devletin ve şirketlerin anomaliler arayıp
bir şeyi ne zaman yapacağınızı öngörmek ve sizi durdurmak için
bu veriyi nasıl işlediğini araştırıyor.
Üstelik, devlet bunu pek saklamaya çalışmıyor.
İş başvurusu sitelerinde çevrim içi faaliyetlerin
gözetlemek için daha iyi araçlar yaratacak geliştiriciler arıyorlar.
Bunlarla sınırlı olmamak kaydıyla bazı gözetim örnekleri:
Fox News, CNN, MSNBC, Twitter, Facebook ve benzeri.
Çoğu kullanıcı sözleşmesinde bulunan o sözcük yine karşımıza çıkıyor.
Bizi bu yola sürükleyen kelime: Önlemek.
Razı olduğumuz bunca gözetim
ne gibi olası tehditleri engeller, diye merak edebilirsiniz.
6) Verileriniz önlem amaçlı kullanılabilir
Tatile çıkmadan 20 gün önce, 3 Ocak'ta bir tweet attım.
"Gidip Amerika'yı yok etmeden önce hazırlanıp dedikodu yapalım mı?"
Tweet'in sonuna öpücük koydum. Aşırı tehditkâr da olsa.
LEIGH BRYAN TWITTER KULLANICISI
20 gün sonra uçağa bindim, Los Angeles Havalimanı'na vardım.
Hollywood Bulvarı'nda otel ayarlamıştık. Bir hafta gezip tozacaktık,
boş boş dolacaktık, normal turistler gibi. Uçaktan indim,
pasaport kontrolünden geçtim, pasaportumu okuttum,
"Bizimle gelir misiniz?" dediler.
"İrlanda pasaportum yüzünden belki IRA saldırganı kontrolü yapıyorlardır," dedim.
Bavulumu aradılar, "Ne yapıyorsunuz?" dedim.
Beni sorgu odasına götürdüler,
beş saat Twitter hesabım hakkında sorguya çektiler.
"Ciddi misiniz? Tweet yüzünden mi beni tutuyorsunuz?" dedim.
"'Amerika'yı yok edeceğim' derken ne kastettin?"
"Eğlenmek, dağıtmak, sarhoş olmak," dedim.
O tweet'i okuyan her salak ne demek istediğimi anlayabilir.
Sonunda öpücük var.
Hitler, anılarının sonuna öpücük koymamıştır herhâlde.
Sonra bizi bekleme odasına aldılar.
Ama gece yarısı personel değişti.
Neden orada olduğumuzu bilmiyorlardı, bizi kelepçelediler,
polis arabasına bindirdiler,
şehir merkezindeki bir gözaltı merkezine götürdüler.
Masum insanlara paçavra gibi davranılmamalı.
Bizi çekiştiriyorlardı, duvarlara tosluyorlardı.
Korkunç bir tatil olmuş.
-Devlet, zararı karşıladı mı? -Hayır.
Olanlar hakkında konuşmuyorlar.
"Şehri kırmızıya boyayacağım," deseydim
bu kez de grafitiden içeri alırlardı, değil mi?
Başka ülkelere gittiğimde, Amerika'ya alınmadığım gözükecek.
Muhtemelen gittiğim her havalimanında beni kenara çekip sorgulayacaklar.
Tweet attığımı söylemem gerekecek.
İtalyan'ım, İrlandalı'yım, Fransız'ım, Portekizli'yim,
Kızılderili'yim, siyahiyim. On sekizde bir Avatar'ım hatta.
Bu Joe Lipari. Bir keresinde, Apple Store'da zor bir gün geçirdi.
Dört saat sırada bekletildi, sonra da pes edip gitti.
Eve döndüm, hâlâ sinirliydim.
JOE LIPARI KOMEDYEN
Rahatlamak için biraz ot içtim, Dövüş Kulübü'nü açtım, Facebook'a girdim.
Bu yakası ilikli, kelli felli psikopat bir gün kafayı sıyırıp
eline gazlı, yarı otomatik bir ArmaLite AR-10 alıp her ofisi tarayabilir,
ben de aynısını yazdım ama Apple Store'u ekledim.
Şarjör boşaltabilir...
"Ofis" yerine "Apple Store" yazıp kelimesi kelimesine kopyaladım.
Facebook'ta takılıyorum, yogaya gideceğim.
Sonra biri kapıyı böyle çaldı.
Biri benimle Dövüş Kulübü izlemeye gelmiştir belki, dedim.
Kapıyı açtım, güm! Polis, SWAT timi. Üzerlerinde kurşun geçirmez yelek vardı.
Silahlarını doğrultuyorlardı.
Evi darmaduman ettiler. Her yeri aradılar.
Ordudan kalma ödüllerimin olduğu kutuyu bulan bir polis "Asker miydin?" dedi.
Askerden falan konuştuk, jargonu bildiğimi anladı.
Sonra "ArmaLite AR-10 ne, biliyor musun?" diye sordu.
"O yüzden mi buradasınız?" dedim.
"Facebook'ta kötü bir şaka yaptığım için mi?"
Aklım almadı. Moralim aşırı bozuldu.
Facebook hesabının evine SWAT timi getirmesi.
New York'tan uzaklaşmamamı söylediler.
Bir yıl boyunca davalarla uğraşacakmışım.
Facebook arkadaşlarımdan birinin polisi aradığını söylediler.
Ben de yemedim tabii, arama kaydını dinlemek istedim.
Ellerinde tutmak zorundalar. Onu dinlemek benim hakkım.
İsteyince sabıka fotoğrafını vermek zorundalar.
Sonra dediler ki "Polis aranmamış. Biri karakola gelip şikayette bulunmuş.
Onun kaydını tutmuyoruz."
Oraya taşınalı on gün olmuştu, adresimi nasıl buldular, bilmiyorum.
İkametgâh adresimi değiştirmemiştim. Faturalarım eski daireme gidiyordu.
Sözlü bir anlaşma dışında orada yaşadığımı belirten hiçbir şey yoktu.
Öğle yemeğimi bitirdikten üç dakika sonra
ofise çıkmam söylendi, müdür yardımcısının
odasında oturdum ve...
On dakika sonra neler olduğunu söylediler.
Telefonum çaldı, okulu arıyordu,
açtım, okulun güvenlik görevlisi arıyordu, "Bil diye söylüyorum,
haberin olsun, bilgin olsun,
Gizli Servis polisle birlikte okula geldi, Vito'yu sorguya çekiyorlar," dedi.
Takım elbiseli ve gözlüklü bir adam geldi,
Gizli Servis'ten
olduğunu ve Başkan'a karşı tehdit içeren
bir paylaşım yaptığımı söyledi.
Evet, gözetim sistemlerindeki bir uyarı yüzünden
FBI, yedinci sınıfa giden bir çocuğu sorguya çekti.
Osama öldüğü için intihar bombacılarının olabileceğini,
Obama'nın dikkatli olması gerektiğini söyledim.
Sistem, onun yaşını
veya Obama için endişelendiğini hesaba katmadı.
Birkaç kelime dizinine bakarak, Vito'nun olası bir tehdit olduğuna karar verdi.
6) Verileriniz önlem amaçlı kullanılabilir a) Protestolar
"Suç öncesi". Huzurun bozulması ihtimaline inanmaları.
Bir suç işleyebileceğini düşünüyorlar.
Azınlık Raporu'nda suç öncesi tutuklamaları vardı.
Bay Marks, D.C. Suç Öncesi biriminin bana verdiği yetkiye dayanarak
sizi gelecekte Sarah Marks ve Donald Doobin'i öldürmek suçundan tutukluyorum.
Cinayeti bugün saat 08.04’de işleyecektiniz.
Hayır! Bir şey yapmadım.
Kraliyet düğünü gününde tutuklandık.
Zombi temalı bir flash mob düğün pikniğine katılmıştım.
Ben ve diğer dört zombi, huzuru bozma ihtimalimiz olduğu için
önceden tutuklandık.
Zombi kılığına girsen bile
birinin beynini yiyene kadar suç işlemiş sayılmazsın bence.
Beyin şeklinde pasta yemiştik. Bilemeyeceğim artık.
O gün zombi kılığına gireceğinizi nereden biliyorlardı?
-E-postalar falan olabilir mi? -Olabilir, bilemeyiz.
-Evet. -Korkutucu tarafı da o.
Verdikleri tepkiler ve sordukları sorular yüzünden
özel sosyal ağları gözetlemiş olabilecekleri aklımıza geldi.
Larva ve tırmanış malzemeleri hakkında soru sordular.
İnternet'teki konuşmalarda görmüş olmalılar.
İkisi de doğru değildi. Hiç kimsede bahsettikleri şeyler yoktu.
Düğün kutlamalarına zarar verecek bir şey de planlamıyorduk.
Düğün kutlamalarının yakınında değildik,
yakınına gitmek gibi bir planımız da yoktu.
Tanımadığımız bu iki kişinin şatafatlı, neşeli, masraflı
düğün kutlamasının resmi bir parçası olmayan her şey
engellendi.
Çok tedirgin edici bir şey bence.
Protestolar gerçekleşmeden önce gözetim yöntemleri sayesinde
durduruluyor.
Kraliyet düğünü günüydü.
CHRIS KNIGHT KRALİYET DÜĞÜNÜ PROTESTOCUSU
Kraliyet düğünü vergilerimizle yapılıyor. Özel bir düğün değildi yani.
Sokak tiyatrosu yürüten bir antropoloji profesörünü tutukluyorsunuz.
-Anahtara dikkat. -Anahtarı geri istiyorum.
Hayır, anahtarı aldık.
İnanılacak gibi değildi.
Sokak tiyatrosu grubu olduğumuz çok belliydi.
Bazılarımız kostümlüydü hatta.
Lewisham karakolunda 25 saat tutulduk.
Düğün bittikten sonra bırakıldık.
Bildiğim kadarıyla, bu ülkede ilk kez
birçok kişi, 50 kişi, sokak tiyatrosu aracılığıyla
protesto yapmayı düşündüğü için, aklına getirdiği için
tutuklandı veya hapse atıldı.
Hayatın büyük bir kısmı güvene dayalı.
Yakın çevrene, şirketin için büyük öneme sahip
stratejik bir kararı anlattıktan sonra o karar gazetede yayımlanırsa
şirketindeki biri muhbirlik yaptığı için elin kolun bağlanır.
Hoşuna gitmez ve üzülürsün.
Aktivistlerin suç işlemesine gerek yoktu. Olası bir protesto hakkında
mesaj veya e-posta atmaları, telefonda konuşmaları yeterliydi.
Vatandaşların herkese açık hareketlerinin
kaydını tutmayı bırakmak bence bir çözüm değil.
Çözüm, daha iyi hükûmetler seçmek.
Şunu çok duyuyorum,
"Hakkımda bilgi toplasınlar, bana ne?
Saklayacak bir şeyim yok. Ne önemi var?"
Bu düşünceyi biliyorum. Pek yeni bir düşünce değil.
"Kurallara uyuyoruz.
Ne olacak ki?" demek eski kafalılıktır.
Daha basit bir hayat sürdürüp
devletin, gizliliğimi koruyacağını ummaktansa
kimsenin gizliliğimi korumayacağını düşünüp
daha az basit bir hayat sürdürmeyi tercih ederim.
Başarı ihtimali daha yüksek gibi geliyor.
"Saklayacak bir şeyim yok," diyenleri tebrik ediyorum.
Onlara inanmıyorum.
Muhtemelen birinden bir şey saklıyorlardır. Hepimiz saklarız.
Saklayacak bir şeyiniz elbet olur.
Neyi saklamanız gerektiğini bileceksiniz diye bir şey de yok.
6) Verileriniz önlem amaçlı kullanılabilir
a) Protesto b) Hususi haberleşmeler
2002 yılında Birleşik Krallık'ta kaybolan Milly'yi hatırlarsınız.
Perşembe öğle saatlerinden beri görülmeyen 13 yaşındaki
kızın güvenliği hakkında Surrey polisi endişeli olduklarını söyledi.
Cansız bedeni bulunmadan önce, ailesi Milly'nin hâlâ yaşadığından umutluydu.
Milly'yi kaçırdıysanız ve elinizde tutuyorsanız
lütfen onu bize geri verin.
Neden, diye sorabilirsiniz. Çünkü telefon kayıtlarına göre
Milly, sesli mesajlarını kontrol etmiş ve silmişti.
Resepsiyonda oturuyorduk ve Milly'yi aradım.
Onun "Mesaj bırakın" tonu çaldı. Onun sesini duydum yani.
Birden...
"Mesajlarını dinlemiş Bob. Yaşıyor!" dedim.
O zamandı işte.
Ortaya çıktı ki, Rupert Murdoch'un şirketinin üyeleri
bu ulusal haberin detaylarını
ilk yayımlayanlar olmak için Milly'nin telefonuna sızmışlardı.
Bu gazetenin yöntemlerinin ne kadar iğrenç olduğunu
halk artık öğrendiği ve gördüğü için
tarihi bir an bence.
Bir kız öğrenci öldürülmüştü.
Birbirleriyle sıkı fıkı olan, üst düzey siyasetçilerden oluşan bir grubun,
polisle ve medya patronu Rupert Murdoch ile
yakın ilişki içinde olması gerçekten mide bulandırıcıydı.
30 yıl boyunca birçok İngiltere Başkanı geldi, geçti.
Hepsinin hayatındaki tek değişmez karakter milyarder medya patronu
Rupert Murdoch'tu.
Yıllarca, ünlüler ve Milly gibi bireylerin
gizli ve özel sandıkları sesli mesajlara
Rupert Murdoch'un şirketi erişti
ve Milly'nin ailesi gibi insanlara zarar verdi.
Bu hayli kişisel bilgilerin suistimalinin açığa çıkması neredeyse on yıl sürdü.
6) Verileriniz önlem amaçlı kullanılabilir a) Protesto
b) Hususi haberleşmeler c) Habercilik
Bize daha önce tanımadığımız birçok arkadaş veren ve bu arkadaşları
birbirine bağlayan şu "şeffaflık" var ya hani,
devlete
vatandaşların ne yaptığını, muhaliflerin kim olduğunu görmesi için
insan tarihinde hiç görülmemiş bir olanak sağlıyor.
Devlet, muhbirliği bir suç hâline getiriyor.
THOMAS DRAKE MUHBİR - NSA
Özellikle devleti utandıran
ve ona hesap soran
muhalifliği suç hâline getiriyor.
Kaynaklar açığa çıkacaklar. Muhbirler, gazetecilere
güvenli ve anonim bir şekilde bilgi sağlayamazsa, toplum olarak
haklarımızın ne zaman gizlice ihlal edildiğini bilmeyeceğiz.
Obama yönetimi, gazetecileri gözetleyerek
devlet muhbirlerine karşı
önceki tüm yönetimlerin toplamından
daha fazla sayıda dava açtı.
Başkan, bildiği tek şekilde yönetimini savundu tabii.
Bilgi sızdıranları bulabilirsek, sonuçlarına katlanacaklar.
7) Verilerinizi elimizde tutmamız gerekebilir
Teknik bir açıdan bakarsanız, gizliliği koruyan teknolojiler
gizliliği yıkan teknolojilerin ötesinde.
Mesela, gizliliğinizi koruyan şifreleme teknolojileri,
şifre kırmanın ilerisinde.
Ya şifresi kırılana kadar bilgiyi saklamanın bir yolu olsa?
Amerikan istihbarat yetkilileri yakında vatandaşların verilerini
eskisinden daha uzun süre ellerinde tutabilecekler,
o vatandaşların terör örgütlerine bilinen bağları olmasa bile.
Yeni kurala göre devlet topladığı verileri beş yıl elinde tutabilecek.
Güncel süre altı ay.
General Alexander...
NSA DİREKTÖRÜ SORULARI CEVAPLIYOR
Dick Cheney başkan seçilse
ve onun herkesin bildiği av talihsizlikleriyle dalga geçen
bir e-posta atan her Amerikalı'yı yakalayıp onlara işkence etmek istese...
Şunu öğrenmek istiyorum. E-postalarında yazanlara dayanarak
NSA, Cheney'le dalga geçenleri
bulmayı sağlayacak teknolojiye sahip mi?
Birleşik Devletler'de, FBI sürecinden geçmemiz gerekir,
mahkeme emri alınır, emir tebliğ edilir...
-Ama bunu yapabiliriz yani. -Birleşik Devletler'de yapamayız.
Ulusal Güvenlik Ajansı'nın Utah çölünde inşası süren
büyük casusluk merkezi tartışma konusu oldu.
Bittiğinde, Kongre Binası'nın beş katı büyüklüğünde olacak.
NSA'in, Amerikalılar'ı gözetleme yetkisi yok
fakat bir muhbire göre bu kural, teşkilatın umurunda değil.
Bu devasa teşkilat
her gün uydular aracılığıyla büyük ölçüde bilgi topluyor,
telefon ve bilgisayarlardaki
veri ve e-posta bağlantılarına erişiyor.
Bu kadar veriyi bir yerde saklaması gerek. Bluffdale'i bu yüzden inşa ediyorlar.
İki milyar dolar tutacak. Bluffdale'de Salt Lake City'nin dışına,
askeri bir üsse inşa ediliyor.
Dediğim gibi, kasabaya sığsın diye kasaba sınırlarını genişlettiler.
Bu inşanın amacı,
11 Eylül'den sonra kurulan bu devasa, sofistike gözetim ağının
en önemli parçası hâline gelmesi.
Bilgi teknolojisi, katlanarak artan bir hızda büyür.
Yalnızca bilgi teknolojisi.
Katlanarak büyüme yavaş başlar, hiçbir şey olmuyor zannedersiniz.
Küçük artışlar görürsünüz, ama birden hızlanır.
Sosyal ağların son günlerdeki büyümesi bunun birçok örneğinden biri.
1984'te, bir gigabayt veriyi depolamak 85.000 dolara mal oluyordu.
2012'de bu beş sente indi.
Çin'in Chongqing şehrinde 500.000 civarı kamera var.
2012'de, yüksek çözünürlükte aralıksız kayıt yapmanın masrafı 300 milyon dolardı.
2020'ye gelindiğinde masrafın üç milyonun altına inmesi bekleniyor.
Birleşik Krallık, kameraları en yaygın ve en çabuk şekilde
kullanan kültürlerden biri.
BAŞ EDİTÖR - WIRED
Şimdiye kadar halkın bir itirazı yok gibi. Olursa, kimi arayacaklarını biliyorlar.
Şu an 2.000 kamera var, yakında 3.000 tane olacak.
Hepsi de konumu gizli bu kontrol merkezine bağlı olacak.
Kameraların kırmızı üstlü birini gördüğü
her anı gerçek zamanlı olarak bulabiliyorum.
Şüpheli ve sahipsiz bir paketin şekli ve büyüklüğü bu.
Birçok polis birimi, insanların yüzlerini tarayan, sonra da bunları
sabıka veri tabanlarıyla karşılaştıran
tartışmaları cihazlar kullanacaklar.
Savaştayken, toplumunuzu
sivilleri öldürmek isteyenlere karşı korurken,
yaptığımız şeyi savunabilmeniz lazım.
Yaşam şeklimizi savunabilmeniz,
ve bu güçleri birinin eline vermeniz lazım.
Brookings Derneği'ne göre, bu kadar yaygın bir gözetim
bir zaman makinesiyle aynı kapıya çıkacak,
otoriter hükûmetlerin geriye dönük gözetim yapmasını sağlayacak.
Örneğin, emniyet teşkilatlarının daha önce fişlemediği
rejim karşıtı bir gösterici tutuklanırsa,
zamanda geriye gidip
göstericinin telefon konuşmalarını, araba seyahatlerini,
tutuklanmadan aylar, hatta yıllar önce konuşup tanıştığı kişiler incelenebilecek.
Hükûmet, içinde yaşadığımız gözetim devletinin mazereti olarak
hüküm ve koşulların varlığını gösteriyor.
Mesajlaşma bedava ve en önemlisi şifreliler.
Şifreli olduğu için de polis neler olduğunu tam bilemiyor.
Bu yüzden bütün ağı kapatmak isteyenler var.
Bu teknolojileri kullanmanın gerekçesi olarak bir isyanı göstermek kolay,
ama devletin; mesajları, konuşmaları, tarama geçmişlerini
gözetleyip ifade özgürlüğümüzü
kısıtlaması endişe verici değil mi?
O yedinci sınıf öğrencisinin suçu neydi?
Kraliyet düğününde zombiler olsa çok mu kötü olur?
Peki ya Milly'nin ailesi?
Bu teknolojiler, Wall Street İşgali veya Çay Partisi gibi eylemlerdeki
masum protestocuları gözetlemek için kullanılırsa ne olacak?
Çadırların kurulması devletin hoşuna gitmezse ne olacak?
Bunlara rağmen, bir "Ne olmuş yani?" havası vardı.
Devlet bunca bilgiyi toplayabiliyorsa ne olmuş yani?
Belki de isyanlar sırasında huzuru sağlayabilmeleri iyi bir şeydir.
Ayrıca, belki de artık çok geçti.
8) Bu anlaşmada yapılan değişiklikler
Sizce gizlilik tamamen bitti mi?
BARRETT BROWN, ANONYMOUS GRUBU GAYRİRESMÎ SÖZCÜSÜ
Kan kaybediyor, o kesin.
Bitip bitmemesi...
Gizliliğin...
Köklü bir değişiklik olmadığı sürece
gizlilik toparlanamaz, yani...
Verilebilecek tek işe yarar tepki; istihbarat sektörünün,
emniyet teşkilatlarının ve şirketlerin eğilimlerini izleyip değiştirmek.
Bu da uzak bir ihtimal.
"Biz" derken kimi kastediyorum bilmiyorum ama biz çok hata yaptık.
Bu duruma bence bile bile göz yumduk.
Bu teknolojinin durmadan büyümesini istedik.
Keyfimiz kaçmasın istedik.
Ama bence bu gizlilik sorunlarının farkına varmakta
en az dört yıl geç kaldık.
-Sizce gizlilik tamamen bitti mi? -Evet, kesinlikle.
Mutlak surette bitti.
Hiçbir şeyin gizli olmadığını düşünmek makul olur.
Dijital hâle gelmiş hiçbir şey özel değildir.
Çok korkutucu bir durum.
Telefon bir kan hücresi boyutuna geldiğinde
kan dolaşımıyla onu beynime ve vücuduma yollayabileceğim.
Çoğu kişi bunu tercih edecek ve kişiliğimizin bir parçası olacak.
İnsanlar "Ötesine geçmesi epey zor bir gelişme olur," diyorlar.
Bence olmaz. Dengeli ilerleyen bir süreç bence.
Öğrencilik yıllarımda bilgisayar kullanmak için bisikletle oraya gitmem gerekirdi.
Şimdi cebimde, gelecekte vücudumda olacak.
Koyması mantıklı bir yer. Böylece asla kaybetmem.
Derler ki, kurbağayı tencereye koyup sıcaklığı yavaşça artırırsan
kurbağa ölür, çünkü kaynadığını fark etmez.
Bence...
Diğer her şey gibi bunda da, giderek daha fazla şeye razı oluyoruz.
Bir süre sonra çok ilerlemiş oluyorsunuz.
Arkanıza dönüp baktığınızda oraya nasıl geldiğinizi merak ediyorsunuz.
Bence olan bu.
Tamamen kontrolden çıkmış durumda.
Artık ipin ucu kaçmış. Hakkımızdaki her şeyi biliyorlar.
Yasamadan sorumlu birinin e-posta hesabına
Amerikalılar'ın e-posta hesaplarına yapılan şeyler yapılsın.
Kendilerine yapılınca önemsemeye başlarlar.
Bu güçlü kurumlar...
ANONYMOUS GRUBU GAYRİRESMÎ SÖZCÜSÜ
Bizlerin maruz kaldığı gizlilik ihlallerine maruz kalmıyorlar.
Google CEO'su Erich Schmidt şöyle dedi:
Bilinmesini istemediğin bir sırrın varsa belki de onu yapmaman gerekiyordur.
Sonra, CBS'ye ait CNET
evinin resmini paylaşınca epey sinirlendi.
ERICH SCHMIDT'İN EVİ GOOGLE YÖNETİM KURULU BAŞKANI
Google'a "Beni takip etme" özelliğini sorunca, "O teknolojiyi uygulamadan önce
nasıl tanımlayacağımızı öğrenmemiz lazım," diyorlar.
"Beni takip etme" gayet basit. Takip edilmek istemiyoruz.
Google'ın bunu anlamamasının tek sebebi uygulamaya geçirmek istememesi.
MARK ZUCKERBERG'İN MESAJ KAYITLARI
Zuck: Harvard'daki biri hakkında bilgi gerekirse bana sor.
Zuck: 4.000'in üzerinde e-posta, resim, adres, sosyal ağ sayfası var.
Zuck: İnsanlar öylece verdiler. Neden bilmiyorum.
Zuck: Bana "güveniyorlar". Geri zekâlı dingiller.
Birinin gelip şirketlerin böyle faaliyetlerde bulunmalarını
ANONYMOUS GAYRİRESMÎ SÖZCÜSÜ
anlamsız hâle getirmesi lazım.
O şirketlerin CEO'larına baskı uygulanırsa
harekete geçerler.
9) Sözleşmenin feshi
MARK ZUCKERBERG'İN EV ADRESİ
Şafak söküyor.
Facebook kampüsünün yanından geçiyoruz.
Neler olacak hiçbir fikrim yok.
CULLEN HOBACK, YÖNETMEN HÜKÜM VE KOŞULLAR GEÇERLİ OLABİLİR
Kahvaltı etmedik.
Zuckerberg.
MARK ZUCKERBERG'İN EVİ
Konum paylaştım, iyi oldu.
Evinin dibinde olduğumu bilecek.
Mark aynen şöyle demiş,
"İki kimliğinizin olması dürüst olmadığınızı gösterir."
Dürüst olmadığımızı.
Kapıyı çaldılar. Bugün kendi habitatında bir Mark Zuckerberg görebiliriz.
Haklı olabilirsin. Evinin altında cidden bir tünel olabilir.
Bahçede hareketlenme var.
Köpek mi o?
-Gidelim hadi. -Fırlayın.
CASUS GÖZLÜK KAMERASI
Bay Zuckerberg?
Merhaba, bir belgesel hazırlıyorum. Video günlüğü çekiyorum.
Birkaç soru sorabilir miyim?
Hayır.
-Kusura bakmayın. -Gerçekten mi?
Hâlâ gizliliğin bittiğini düşünüyor musunuz?
Gizlilik hakkındaki gerçek düşünceleriniz nedir?
-Kayıtta mısınız? -Evet.
Lütfen kaydı durdurun.
-Durdurabiliriz, tamam. -Peki.
Mark Zuckerberg onu çekmememi istedi,
biz de ana kamerayı kapattık.
Ama biz silindi sanmamıza rağmen Mark bilgilerimizi sakladığı için,
"kısasa kısas" dedik.
-Lütfen kaydı durdurun. -Durdurabiliriz, tamam.
Danışmaya gelip sizinle röportaj randevusu ayarlayabilir miyim?
Evet, onu ayarlayabileceğiniz bir bölümümüz var.
Birkaç kez denedim ama geri dönmediler.
Arada çok büyük bir fark var.
Kaydı durdurduk sanınca Mark rahatlıyor.
Gördünüz mü? Tam orada.
Bu bir gülümseme.
Mark Zuckerberg bana gülümsedi.
Neden, biliyor musunuz? Kaydı durduğumu sandığı için rahatlamıştı.
Tüm bu şirketler ve devlet her hareketimizi kaydetmeyi bıraksa
biz ne kadar rahatlarız, bir düşünün.
Mark Zuckerberg'in benden rica ettiği gibi
biz de onlara bir ricada bulunsak...
"Lütfen takibi bırakın."
Razı olmadığımız sürece bizi denetlemeyi, bilgilerimizi
paylaşmayı lütfen bırakın.
Makul hüküm ve koşullara,
demokrasimizin temel prensiplerini çiğnemek yerine
öne çıkaran gizlilik ilkelerine ihtiyacımız var.
Başkan olmadan önce genç bir senatörün dediği gibi,
Hem masum Amerikalılar'ın gizliliğini ve özgürlüğünü koruyacak
hem de teröristleri durduracak bir yöntem bulmalıyız.
Başkan'a bizi korumak için ihtiyaç duyduğu yetkileri veren,
lakin, o yetkileri suistimal etmesini de engelleyen bir yöntem bulmalıyız.
Basit bir prensip vardır. "İzlenen izlenir", diye.
Konu isterse...
...basın özgürlüğü olsun veya izinsiz telefon dinleme olsun.
O basit prensibi elden bırakamayız, bırakmamıza gerek de yok.
Sayın Başkan, biz izliyoruz
ve kendimize sormamız gereken basit bir soru var,
KABUL ET
Kabul ediyor muyuz?
Bugüne kadar, Amerika'da hiçbir mevzuat, devlet kurumları ve şirketlerin
kişisel bilgileri suistimal etmesine izin veren ilkeleri ele almamıştır.
KASIM 2012
AMERİKA'NIN CIA DİREKTÖRÜ'NE GİZLİLİK HAKKINDA BİR DERS VERİLİYOR
Washington, kendi içinde casus casusa karşı dramı yaşıyor.
IP adreslerini, sahte Dropbox hesaplarını, e-postaları inceleme gibi
CIA istihbarat toplama ekiplerinin kullandığı taktikler
istihbarat teşkilatının liderine karşı kullanıldı.
CIA DİREKTÖRÜ'NÜN E-POSTALARI FBI TARAFINDAN ARANDI
Petraeus ve onun biyografisini yazan
Paula Broadwell'in ilişki yaşadıklarına dair FBI kanıt buldu.
Doğru duydunuz. Petraeus, biyografisi Sonuna Kadar'ın yazarıyla ilişki yaşamış.
E-POSTALARA İZİNSİZ ŞEKİLDE ERİŞİLDİ
Suç teşkil eden bir durum yoktu. Millî güvenlik tehlikede değildi.
Bunlar, sivil David Petraeus'a
veya CIA Direktörü General Petraeus'a karşı bir tehdit teşkil etmiyordu.
Bunları ben demiyorum, FBI diyor.
AMERİKA'NIN BAŞ CASUSU,
BU SİSTEMLERİN NASIL ÇALIŞTIĞINI BİLMEDİĞİ İÇİN İŞİNDEN OLDU
Fakat çoğu kez e-postaları göndermek yerine,
ortak kullandıkları Gmail hesabına taslak olarak kaydettiler,
taslak klasörü yoluyla haberleşip, "gönder" butonuna hiç basmadılar.
Obama yönetimi ve millî güvenlik ekibi için çok utanç verici bir durum.
BİR KERELİĞİNE, GİZLİLİK, HER SİYASİ TARAFIN
ÜZERİNDE HEMFİKİR OLDUĞU BİR SORUN HÂLİNE GELDİ
Endişe verici bir durum çünkü FBI'ın uyması gereken yasalar var.
Petraeus'un da izinsiz ve yersiz bir soruşturmadan korunma hakkı var.
İnsanlar nasıl gözlendiklerini bilmiyorlar ve işe yarıyorsa,
ikinci bir 11 Eylül'ü engelliyorsak, "Her şeye değer," diyorlar.
Bu belgeselin tamamlanmasının ardından
bir muhbir, NSA veya PRISM denen bir program hakkında
yeni detaylar açığa çıkardı.
Facebook, Google ve yedi başka teknoloji şirketinin, sistemlerine
girmesi için NSA'ye erişim verdiğini meydana çıkardı.
Bu ifşaların sonucu hakkındaki en büyük korkum...
EDWARD SNOWDEN MUHBİR - NSA PRISM PROGRAMI
...Amerika'da hiçbir şeyin değişmemesi.
Çok geç olmadan bunu kontrol altına alalım: trackoff.us
Altyazı çevirmeni: Levent Aladağ